โศกนาฏกรรมทางการบินครั้งร้ายแรงที่สุดครั้งหนึ่งในประวัติศาสตร์ เกิดขึ้นจากเครื่องบินโดยสาร 2 ลำที่พุ่งชนกันบนรันเวย์ ท่ามกลางความผิดพลาดและเหตุบังเอิญหลายอย่างที่เกิดขึ้นต่อเนื่องกัน จนกลายเป็นหายนะที่ไม่มีใครคาดคิด เหตุการณ์ดังกล่าวคร่าชีวิตผู้คนมากถึง 583 ราย และทำให้ทั่วโลกต้องหันกลับมาทบทวนมาตรฐานความปลอดภัยในการเดินทางทางอากาศอย่างจริงจัง
อุบัติเหตุครั้งนี้เป็นที่รู้จักในชื่อเหตุเครื่องบินชนกันที่สนามบินเตเนริเฟ (Tenerife Airport Disaster) ซึ่งเกิดขึ้นบนเกาะเตเนริเฟ ประเทศสเปน เป็นเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับเครื่องบินโดยสารของสายการบิน KLM และ Pan Am โดยเครื่องบินทั้งสองลำกำลังเตรียมเดินทางออกจากสนามบิน แต่กลับเกิดเหตุชนกันอย่างรุนแรงบนทางวิ่ง ท่ามกลางสภาพอากาศที่มีหมอกหนาทึบจนทำให้ทัศนวิสัยลดลงอย่างมาก
ก่อนเกิดเหตุ เครื่องบินทั้งสองลำไม่ได้มีจุดหมายที่จะเดินทางมาพบกันบนรันเวย์แห่งเดียวกันตั้งแต่แรก แต่สถานการณ์ด้านการจราจรทางอากาศทำให้เครื่องบินจำนวนมากต้องเปลี่ยนแผนการเดินทาง และมาอยู่ที่สนามบินแห่งนี้พร้อมกัน เหตุการณ์เริ่มต้นจากการที่สนามบินหลักในหมู่เกาะคานารีต้องเผชิญกับเหตุระเบิดที่สนามบินอีกแห่ง ทำให้เที่ยวบินหลายเที่ยวต้องเปลี่ยนเส้นทางมาลงจอดที่สนามบินลอส โรดีออส บนเกาะเตเนริเฟ
สนามบินดังกล่าวไม่ได้ออกแบบมาเพื่อรองรับเครื่องบินจำนวนมากที่เข้ามาพร้อมกันในช่วงเวลาเดียวกัน ส่งผลให้พื้นที่จอดเครื่องบินเริ่มหนาแน่น เครื่องบินบางลำต้องจอดรอ และการเคลื่อนย้ายภายในสนามบินมีความซับซ้อนมากขึ้น ขณะเดียวกันเครื่องบินที่ต้องการออกเดินทางก็ต้องรอคิวตามลำดับ
เครื่องบินของ KLM ซึ่งเป็นรุ่นโบอิ้ง 747 และเครื่องบินของ Pan Am ซึ่งเป็นรุ่นโบอิ้ง 747 เช่นเดียวกัน ต่างต้องรอเวลาเพื่อเดินทางออกจากสนามบิน แต่สภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วทำให้การประสานงานระหว่างนักบินและหอบังคับการบินมีความสำคัญอย่างยิ่ง
ในช่วงเวลานั้น หมอกเริ่มปกคลุมบริเวณสนามบินอย่างหนาแน่น จนทำให้การมองเห็นจากห้องนักบินและจากหอบังคับการบินเป็นไปได้ยาก นักบินไม่สามารถมองเห็นเครื่องบินอีกลำที่อยู่ห่างออกไปบนรันเวย์ได้อย่างชัดเจน ขณะที่เจ้าหน้าที่ควบคุมการจราจรทางอากาศก็ไม่สามารถมองเห็นตำแหน่งของเครื่องบินทุกลำได้ตลอดเวลา
ความซับซ้อนของสถานการณ์ไม่ได้เกิดจากสภาพอากาศเพียงอย่างเดียว แต่ยังเกี่ยวข้องกับการสื่อสารทางวิทยุที่คลาดเคลื่อนและความเข้าใจไม่ตรงกันระหว่างผู้เกี่ยวข้อง เครื่องบินแต่ละลำจำเป็นต้องปฏิบัติตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด เพราะการเคลื่อนตัวผิดจังหวะเพียงครั้งเดียวอาจนำไปสู่อันตรายได้
ในช่วงก่อนเกิดการชน เครื่องบิน Pan Am ได้รับคำสั่งให้เคลื่อนที่ไปตามทางวิ่งและออกจากรันเวย์ผ่านทางแยกที่กำหนด ขณะที่เครื่องบิน KLM กำลังเตรียมตัวเพื่อออกเดินทางจากปลายรันเวย์อีกด้านหนึ่ง แต่ด้วยหมอกที่หนาทึบและความสับสนในการสื่อสาร ทำให้เครื่องบินทั้งสองลำอยู่ในตำแหน่งที่เสี่ยงต่อการเผชิญหน้ากันโดยตรง
เหตุการณ์ดำเนินไปอย่างรวดเร็ว นักบินของ KLM เข้าใจว่าตนได้รับอนุญาตให้เริ่มบินขึ้น ขณะที่เครื่องบิน Pan Am ยังอยู่บนรันเวย์และกำลังพยายามเคลื่อนตัวออกจากทางวิ่ง เมื่อเครื่องบิน KLM เริ่มเร่งความเร็วเพื่อทะยานขึ้น นักบินของ Pan Am ยังไม่สามารถออกจากรันเวย์ได้ทันเวลา
ในเวลาเพียงไม่กี่วินาที เครื่องบินทั้งสองลำก็อยู่บนเส้นทางที่จะชนกันอย่างหลีกเลี่ยงได้ยาก หมอกหนาทำให้ลูกเรือไม่สามารถมองเห็นกันได้ตั้งแต่ระยะไกล และเมื่อเริ่มเห็นเครื่องบินอีกลำอยู่ตรงหน้า ระยะห่างก็เหลือน้อยเกินกว่าจะหยุดหรือหลบหลีกได้อย่างปลอดภัย
ช่วงเวลาที่เครื่องบิน KLM เร่งความเร็วเพื่อทะยานขึ้น กลายเป็นจุดเริ่มต้นของหายนะที่ไม่มีใครสามารถย้อนกลับไปแก้ไขได้ เมื่อนักบินเริ่มมองเห็นเครื่องบิน Pan Am ที่ยังอยู่บนรันเวย์ จึงพยายามยกหัวเครื่องบินขึ้นเพื่อหลีกเลี่ยงการชน แต่เครื่องบินอยู่ในระยะประชิดมากเกินไปแล้ว
