จากกรณี มีรายงานการเสียชีวิตของ สมจิตร บุญกระจาย อดีตอาสาสมัครทหารพราน ผู้เคยร่วมรบในสมรภูมิบ้านชำราก เมื่อปี พ.ศ. 2528 โดยจากไปอย่างสงบด้วยโรคประจำตัว ทิ้งไว้เพียงเรื่องราวความกล้าหาญของชายผู้ยืนหยัดเพื่ออธิปไตยของชาติ
ย้อนกลับไปในช่วงสถานการณ์ชายแดนตึงเครียด อส.ทพ.สมจิตร เป็นหนึ่งในกำลังสำคัญที่ปฏิบัติภารกิจแนวหน้า ร่วมกับเพื่อนทหารต่อสู้เพื่อรักษาผืนแผ่นดินไทย ท่ามกลางการสูญเสียครั้งใหญ่ เมื่อมีเพื่อนร่วมรบถึง 9 นายพลีชีพในสมรภูมิแห่งนั้น
หลังผ่านพ้นสงคราม เขาใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย ไม่เคยเรียกร้องเกียรติยศหรือผลตอบแทนใด ๆ เปรียบเสมือนผู้ปิดทองหลังพระที่ทำหน้าที่อย่างเงียบงัน แต่ทรงคุณค่า พร้อมถ่ายทอดประสบการณ์ในอดีตให้ลูกหลานได้รับรู้ เพื่อย้ำเตือนถึงความเสียสละของผู้ที่จากไป และรักษาความทรงจำของสมรภูมิไม่ให้เลือนหาย
แม้เวลาจะล่วงเลยมากกว่า 40 ปี ภาพความทรงจำในวันวานยังคงชัดเจน และถูกเล่าขานด้วยความจริงใจ ไม่ใช่เพื่อยกย่องตนเอง หากแต่เพื่อให้วีรกรรมของเพื่อนทหารยังคงอยู่ในหน้าประวัติศาสตร์
การจากไปของ สมจิตร บุญกระจาย ถือเป็นอีกหนึ่งความสูญเสียของประเทศ ที่ต้องอำลาวีรบุรุษผู้เสียสละ เหลือไว้เพียงตำนานความกล้าที่จะถูกส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น
บทสัมภาษณ์ช่วงหนึ่งของเขา เคยสะท้อนมุมมองชีวิตในสมรภูมิไว้ว่า
ในทุกสมรภูมิ คนที่ตาย จะกลายเป็นบรรพบุรุษให้ลูกหลานกราบไหว้ ส่วนคนที่ยังอยู่ จะเป็นวีรบุรุษ ถ่ายทอดเรื่องราวความกล้าหาญให้ลูกหลานรุ่นหลังสืบต่อไป
แม้วันนี้จะไม่มีเสียงของเขาอีกต่อไป แต่ชื่อของ สมจิตร บุญกระจาย จะยังคงถูกจดจำ ในฐานะนักรบผู้ทำหน้าที่เพื่อชาติอย่างสมบูรณ์จนวาระสุดท้าย
