Home บันเทิง ผู้ตัดสินให้ บุ๋ม ปนัดดา เป็นนางสาวไทยปี2543 ขอโทษ ที่ไม่เชื่อเมื่อ26ปี นิติภูมิ เผยทำไมจึงรู้อดีตบุ๋ม

ผู้ตัดสินให้ บุ๋ม ปนัดดา เป็นนางสาวไทยปี2543 ขอโทษ ที่ไม่เชื่อเมื่อ26ปี นิติภูมิ เผยทำไมจึงรู้อดีตบุ๋ม

10

เปิดเบื้องหลัง 26 ปี! ผู้ตัดสินที่เคยเลือก “บุ๋ม ปนัดดา” คว้ามงกุฎนางสาวไทยปี 2543 ออกมาขอโทษ หลังเคยไม่เชื่อเรื่องราวในอดีตของเธอ ขณะที่นิติภูมิ นวรัตน์ เผยเหตุผลว่าทำไมจึงรู้รายละเอียดชีวิตของบุ๋มอย่างลึกซึ้ง

กลายเป็นประเด็นร้อนที่ทำให้เรื่องราวการประกวดนางสาวไทยเมื่อ 26 ปีก่อนกลับมาได้รับความสนใจอีกครั้ง หลังจาก นิติภูมิ นวรัตน์ หรือ ร.ต.อ.นิติภูมิธณัฐ มิ่งรุจิราลัย ออกมาเปิดเผยเรื่องราวการสนทนาทางโทรศัพท์กับ พล.ท.อนุทัช บุนนาค อดีตกรรมการตัดสินการประกวดนางสาวไทย ประจำปี 2543 ซึ่งเป็นปีที่ ปนัดดา วงศ์ผู้ดี หรือ บุ๋ม ปนัดดา ได้รับตำแหน่งนางสาวไทย โดยระบุว่าอดีตกรรมการรายนี้โทรศัพท์มาหาเมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน 2569 พร้อมกล่าวขอโทษที่เมื่อ 26 ปีก่อน ไม่ได้เชื่อข้อมูลที่เขาเคยรายงานเกี่ยวกับผู้เข้าประกวดหมายเลข 53

เรื่องราวดังกล่าวถูกเผยแพร่ผ่านเฟซบุ๊กของนิติภูมิเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน 2569 ท่ามกลางกระแสการพูดถึงบุ๋ม ปนัดดา และการหยิบยกเหตุการณ์ในอดีตกลับมาพิจารณาอีกครั้ง โดยหนึ่งในประเด็นที่ถูกกล่าวถึงคือเรื่องเล่าที่เกี่ยวข้องกับรองเท้าส้นสูงและข้อกล่าวอ้างว่ามีคนนำตะปูไปใส่ไว้ภายในรองเท้าของผู้เข้าประกวดหมายเลข 53 ก่อนการตัดสินผลในปี 2543

นิติภูมิเล่าว่า เหตุการณ์ในอดีตกลับมาอยู่ในความทรงจำอีกครั้งเมื่อเขาได้รับโทรศัพท์จาก พล.ท.อนุทัช ซึ่งเป็นผู้ที่เคยทำงานร่วมกันมาก่อน โดยปลายสายโทรมาเพื่อกล่าวขอโทษเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงการประกวดนางสาวไทยเมื่อ 26 ปีก่อน บทสนทนาดังกล่าวทำให้เขาย้อนนึกถึงช่วงเวลาที่ตนเองเคยได้รับการติดต่อให้ช่วยตรวจสอบข้อมูลเกี่ยวกับผู้เข้าประกวดหมายเลข 53 ก่อนที่คณะกรรมการจะตัดสินผลอย่างเป็นทางการ

ตามคำบอกเล่าของนิติภูมิ ก่อนการประกวดในปีนั้นมีข้อกล่าวอ้างว่ามีคนนำตะปูไปใส่ไว้ในรองเท้าส้นสูงของปนัดดา วงศ์ผู้ดี ซึ่งเป็นผู้เข้าประกวดหมายเลข 53 พล.ท.อนุทัชซึ่งทำหน้าที่เป็นกรรมการตัดสินในเวลานั้น จึงติดต่อมาหาเขาเพื่อสอบถามว่าข่าวดังกล่าวเป็นเรื่องจริงหรือไม่ เนื่องจากทั้งสองเคยรู้จักและทำงานร่วมกันมาก่อน จึงมีความคุ้นเคยในการขอข้อมูลและตรวจสอบเรื่องราวต่าง ๆ

นิติภูมิระบุว่า หลังได้รับการติดต่อ เขาได้ใช้เวลาในการตรวจสอบข้อมูล ก่อนโทรศัพท์กลับไปแจ้งว่า จากข้อมูลที่สามารถค้นหาได้ในเวลานั้น เขาประเมินว่าเหตุการณ์เรื่องตะปูในรองเท้าไม่ได้เกิดขึ้นจริง นี่คือข้อมูลที่เขารายงานให้กรรมการทราบก่อนการตัดสิน แต่เรื่องราวไม่ได้จบลงเพียงเท่านั้น เพราะต่อมา พล.ท.อนุทัชยังขอนัดพบเขาเป็นการส่วนตัวก่อนการประกวดจะสิ้นสุดลง

ในการพบกันครั้งนั้น นิติภูมิเล่าว่า เขาได้ให้ข้อมูลเกี่ยวกับภูมิหลังของผู้เข้าประกวดหมายเลข 53 เท่าที่ตนเองทราบ พร้อมแสดงความกังวลเกี่ยวกับผลที่อาจตามมาหากคณะกรรมการตัดสินใจมอบตำแหน่งให้กับผู้เข้าประกวดรายดังกล่าว อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้เปิดเผยรายละเอียดทั้งหมดของบทสนทนาในวันนั้น โดยระบุเพียงว่าเป็นเรื่องที่ขอเก็บไว้เท่าที่จำเป็น และไม่ได้ต้องการนำรายละเอียดทุกอย่างกลับมาเปิดเผยในเวลานี้

เมื่อการประกวดสิ้นสุดลง ผลปรากฏว่าผู้เข้าประกวดหมายเลข 53 คือปนัดดา วงศ์ผู้ดี ได้รับตำแหน่งนางสาวไทยประจำปี 2543 หลังจากนั้น พล.ท.อนุทัชได้โทรศัพท์กลับมาหานิติภูมิอีกครั้ง โดยตามความทรงจำของนิติภูมิ อดีตกรรมการรายนี้ได้อธิบายเหตุผลสำคัญที่ทำให้ตัดสินใจเลือกผู้เข้าประกวดคนดังกล่าวว่า เธอมีความสามารถในการพูดภาษาอังกฤษได้ดี

นิติภูมิระบุว่า เขารับฟังเหตุผลดังกล่าว แต่ความเห็นของตนเองในเวลานั้นยังคงไม่เปลี่ยนแปลง เพราะก่อนหน้านั้นเขาได้ให้ข้อมูลและแสดงความกังวลไปแล้ว อย่างไรก็ตาม การที่ผู้เข้าประกวดหมายเลข 53 ได้รับตำแหน่งในที่สุด ทำให้คำเตือนและข้อกังวลที่เขาเคยพูดไว้กลายเป็นเรื่องที่เขายังคงจดจำมาจนถึงปัจจุบัน

สำหรับคนที่สงสัยว่าเหตุใดนิติภูมิจึงสามารถเข้าถึงข้อมูลเกี่ยวกับผู้เข้าประกวดหมายเลข 53 ได้อย่างละเอียด เขาได้อธิบายถึงความสัมพันธ์ระหว่างตนเองกับ พล.ท.อนุทัชว่า ทั้งสองเคยทำงานร่วมกันในช่วงปี 2534-2537 ซึ่งเป็นช่วงที่ฝ่ายหลังมียศพันโทและปฏิบัติหน้าที่รองผู้ช่วยทูตทหารไทยในสหภาพโซเวียต ต่อเนื่องถึงสหพันธรัฐรัสเซีย

ในช่วงเวลานั้น ทั้งสองเคยช่วยเหลือและแลกเปลี่ยนข้อมูลระหว่างกัน ความสัมพันธ์ในการทำงานจึงทำให้ พล.ท.อนุทัชคุ้นเคยกับการติดต่อสอบถามข้อมูลจากนิติภูมิ เมื่อมีเรื่องเกี่ยวกับภูมิหลังของบุคคลหรือเหตุการณ์บางอย่างที่ต้องการตรวจสอบ จึงสามารถติดต่อพูดคุยกันได้โดยไม่จำเป็นต้องอธิบายความสัมพันธ์หรือที่มาของการขอข้อมูลใหม่ทุกครั้ง

หลังจากเล่าถึงที่มาของความสัมพันธ์และเหตุการณ์ก่อนการประกวดนางสาวไทยในปี 2543 นิติภูมิยังเปิดเผยรายละเอียดสำคัญอีกช่วงหนึ่งของบทสนทนาทางโทรศัพท์เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน 2569 โดยระบุว่า พล.ท.อนุทัชได้กล่าวขอโทษที่เมื่อ 26 ปีก่อน ไม่ได้เชื่อข้อมูลที่เขาเคยรายงานเกี่ยวกับผู้เข้าประกวดหมายเลข 53 และยังตั้งคำถามกับเขาสองประเด็น ซึ่งเป็นเรื่องที่ทำให้นิติภูมิต้องย้อนกลับไปนึกถึงคำเตือนที่เคยให้ไว้ก่อนการตัดสินผล

คำถามแรกที่อดีตกรรมการต้องการทราบคือ เหตุใดนิติภูมิจึงสามารถรู้ข้อมูลเกี่ยวกับอดีตของผู้เข้าประกวดหมายเลข 53 ได้อย่างละเอียดถึงเพียงนั้น ส่วนคำถามที่สองคือ เหตุใดเขาจึงเคยเตือนล่วงหน้าว่า หากคณะกรรมการมอบตำแหน่งนางสาวไทยให้กับผู้เข้าประกวดคนนี้ อาจเกิดผลเสียอย่างร้ายแรงต่อความน่าเชื่อถือของวงการนางงามไทย

ประเด็นดังกล่าวเป็นส่วนที่ทำให้โพสต์ของนิติภูมิได้รับความสนใจเป็นพิเศษ เพราะแม้เขาจะกล่าวถึงคำเตือนที่เคยให้ไว้ก่อนการตัดสิน แต่กลับไม่ได้เปิดเผยรายละเอียดทั้งหมดเกี่ยวกับข้อมูลที่ได้รับในเวลานั้น รวมถึงไม่ได้ระบุชัดเจนว่าผลเสียที่เขากังวลจะเกิดขึ้นในลักษณะใด เขาเพียงเล่าว่าได้แสดงความเห็นและความกังวลต่อ พล.ท.อนุทัชไปแล้วก่อนการประกวดจะสิ้นสุดลง

นิติภูมิยังเน้นว่า คำเตือนดังกล่าวเป็นความคิดเห็นและการประเมินของเขาในช่วงเวลานั้น ส่วนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายหลังจะเกี่ยวข้องกับคำเตือนดังกล่าวมากน้อยเพียงใด ผู้อ่านควรพิจารณาจากข้อเท็จจริงของแต่ละเรื่องด้วยตนเอง การกล่าวถึงเรื่องนี้จึงไม่ได้เป็นการเปิดเผยข้อสรุปใหม่เกี่ยวกับบุ๋ม ปนัดดา แต่เป็นการเล่าถึงความทรงจำและบทสนทนาที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับอดีตกรรมการตัดสินเมื่อเวลาผ่านไปหลายสิบปี

สิ่งที่น่าสนใจคือ นิติภูมิไม่ได้ตอบคำถามทั้งสองข้อของ พล.ท.อนุทัชอย่างละเอียด แม้จะมีโอกาสอธิบายข้อมูลที่ตนเองเคยได้รับและเหตุผลที่ทำให้ต้องเตือนก่อนการตัดสิน แต่เขากลับเลือกที่จะไม่เปิดเผยรายละเอียดเพิ่มเติม โดยกล่าวเพียงว่าคำตอบบางอย่างเมื่อเวลาผ่านไปถึง 26 ปี อาจไม่จำเป็นต้องพูดผ่านทางโทรศัพท์อีกต่อไป

เขาเล่าว่า หลังจากฟังคำถามจากปลายสายแล้ว ตนเองเพียงหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะหัวเราะดังขึ้นภายในรถ โดยมีบุคคลที่อยู่ด้วยในขณะนั้น ได้แก่ ตั้ม โรส และโอ๋ ซึ่งต่างหันมาสังเกตปฏิกิริยาของเขา เพราะไม่เคยเห็นนิติภูมิหัวเราะดังขนาดนั้นมาก่อน ทั้งสามคนถึงกับพูดคุยกันว่าไม่เคยเห็นพี่หมูหัวเราะในลักษณะนี้มาก่อนเลย

ส่วน พล.ท.อนุทัชจะเข้าใจความหมายของเสียงหัวเราะดังกล่าวอย่างไร นิติภูมิระบุว่าเขาไม่ได้ถาม และไม่ได้อธิบายเพิ่มเติมว่าเหตุใดจึงเลือกตอบสนองด้วยเสียงหัวเราะแทนการตอบคำถามโดยตรง

เรื่องราวนี้ทำให้การประกวดนางสาวไทยประจำปี 2543 กลับมาเป็นที่พูดถึงอีกครั้ง โดยเฉพาะประเด็นผู้เข้าประกวดหมายเลข 53 ซึ่งได้รับตำแหน่งในปีนั้น รวมถึงเรื่องเล่าเกี่ยวกับตะปูในรองเท้าส้นสูงที่ถูกกล่าวถึงในช่วงก่อนการตัดสิน อย่างไรก็ตาม ข้อมูลเรื่องรองเท้าและข้อกล่าวอ้างเกี่ยวกับภูมิหลังของผู้เข้าประกวดเป็นสิ่งที่นิติภูมิเล่าจากความทรงจำและประสบการณ์ของตนเอง จึงยังไม่ควรนำไปสรุปว่าเหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นตามที่มีการกล่าวอ้าง หรือใช้เป็นหลักฐานยืนยันความผิดของบุคคลใด

ในส่วนของคำขอโทษจากอดีตกรรมการตัดสินนั้น นิติภูมิระบุว่าเป็นการติดต่อกันหลังจากผ่านเวลามานานถึง 26 ปี และเป็นการย้อนกลับไปพูดถึงเรื่องที่เคยเกิดขึ้นก่อนการตัดสินตำแหน่งนางสาวไทย การที่ พล.ท.อนุทัชโทรมาพูดถึงเรื่องดังกล่าวจึงสะท้อนว่าประเด็นนี้ยังคงอยู่ในความทรงจำของผู้ที่เกี่ยวข้อง แม้เวลาจะผ่านไปนานแล้วก็ตาม

สำหรับบุ๋ม ปนัดดา ซึ่งเป็นผู้ได้รับตำแหน่งนางสาวไทยในปี 2543 เรื่องราวดังกล่าวเกิดขึ้นท่ามกลางกระแสที่มีการหยิบยกประเด็นในอดีตของเธอมาพูดถึงอีกครั้ง แต่เนื้อหาในโพสต์ของนิติภูมิไม่ได้ให้รายละเอียดเพียงพอที่จะใช้ตัดสินข้อกล่าวอ้างต่าง ๆ ที่ถูกพูดถึงในสังคม และไม่ได้เปิดเผยหลักฐานที่สามารถยืนยันข้อกังวลทั้งหมดที่เขาเคยแจ้งต่อกรรมการในเวลานั้น

ประเด็นสำคัญของเรื่องจึงอยู่ที่คำบอกเล่าของนิติภูมิว่า เขาเคยได้รับการติดต่อให้ตรวจสอบเรื่องตะปูในรองเท้าส้นสูง เคยพบกับกรรมการก่อนการตัดสิน เคยให้ข้อมูลเกี่ยวกับผู้เข้าประกวดหมายเลข 53 และเคยแสดงความกังวลต่อผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นกับวงการนางงามไทย ก่อนที่ผู้เข้าประกวดรายดังกล่าวจะได้รับตำแหน่งในที่สุด

แม้จะผ่านไปถึง 26 ปี แต่การโทรศัพท์มาขอโทษและคำถามสองข้อจาก พล.ท.อนุทัชก็ทำให้เรื่องราวในอดีตกลับมาเป็นที่สนใจอีกครั้ง โดยเฉพาะการที่นิติภูมิเลือกไม่เปิดเผยคำตอบทั้งหมด และทิ้งท้ายด้วยเสียงหัวเราะที่ทำให้คนรอบข้างประหลาดใจ

ท้ายที่สุด สิ่งที่ยังคงเป็นปริศนาสำหรับผู้อ่านคือข้อมูลเกี่ยวกับอดีตของผู้เข้าประกวดหมายเลข 53 ที่นิติภูมิระบุว่าเคยนำไปแจ้งต่อกรรมการ รวมถึงเหตุผลเบื้องหลังคำเตือนเกี่ยวกับความน่าเชื่อถือของวงการนางงามไทย ซึ่งเจ้าตัวเลือกที่จะไม่เปิดเผยรายละเอียดในครั้งนี้ ขณะที่ข้อเท็จจริงเกี่ยวกับข้อกล่าวอ้างต่าง ๆ ในอดีตยังต้องพิจารณาจากหลักฐานและข้อมูลที่ตรวจสอบได้ ไม่ใช่เพียงคำบอกเล่าหรือการคาดเดาจากกระแสบนสื่อสังคมออนไลน์